Niezapomniani

W piątek wieczorem zmarł wychowanek i absolwent Liceum Ogólnokształcącego im. Tomasza Zana w Pruszkowie Henryk Hoser.
Arcybiskup Henryk Hoser był duchownym rzymskokatolickim, pallotynem, a także lekarzem. Ponadto sprawował wiele funkcji kościelnych m.in. w latach 2008 – 2017 był biskupem diecezjalnym warszawsko-praskim, a od 2018 r. wizytatorem apostolskim w Medziugoriu.
Abp Henryk Hoser był Członkiem Honorowym Towarzystwa Absolwentów, Wychowanków i Przyjaciół Gimnazjum i Liceum im. Tomasza Zana w Pruszkowie, wyróżnionym przez Towarzystwo Medalem okolicznościowym Zasłużony dla społeczności LO T. Zana.
Abp Henryk Hoser wielokrotnie brał udział w organizowanych przez Towarzystwo spotkaniach Świątecznych, a także uroczystościach szkolnych.

Zarząd Towarzystwa

     31 lipca na uroczystej Mszy św. Żałobnej pożegnaliśmy Irenę Horban, wychowankę pruszkowskiego Liceum im. Tomasza Zana ,absolwentkę Wydziału  Filozofii (Historii) Uniwersytetu Warszawskiego, niestrudzoną działaczkę społeczną odznaczoną za całokształt swojej działalności Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.

     Pośmiertnie otrzymała jeszcze dwa kolejne odznaczenia : od ministra Obrony Narodowej – Medal za Zasługi dla Obronności Kraju i Krzyż Niepodległości w 100 Rocznicę Odzyskania Niepodległości Polski przyznany przez kapitułę Złotej Odznaki św. Floriana „Mazovia”.

     Kościół p.w. św. Kazimierza w Pruszkowie ledwo mieścił zgromadzonych ludzi wokół mnóstwa wielobarwnych wiązanek kwiatów i wieńców okalających trumnę z bukietem białych róż. Przy trumnie oddająca hołd Zmarłej warta Strzelców Rzeczpospolitej i Harcerzy.  Obecne sztandary szkół, organizacji pozarządowych, jednostek administracyjnych Pruszkowa stwarzały podniosłą atmosferę uroczystości.

     Było też zdjęcie Ireny, jak zwykle uśmiechniętej. Ten uśmiech towarzyszył Zmarłej przez całe życie, uśmiechem pokrywała wszystkie trudności.

Zapamiętamy Irenkę  taką uśmiechniętą, jak na tej fotografii.

Dużo ludzi zabierało głos – Pan Starosta i Prezydent miasta, przedstawiciele organizacji pozarządowych, żegnali swoją druhnę harcerze. Wszyscy wyrażali szacunek i podziękowanie za długie lata dobrej współpracy ze Zmarłą, podkreślali Jej kulturę osobistą, pracowitość i życzliwość, jaką miała dla ludzi, a przede wszystkim wyrażali  wielki żal, że Ireny już nie ma wśród nas 

Kim była Irena, co spowodowało, że tak tłumnie żegnali Ją Pruszkowiacy ?

Irena Horban była człowiekiem wyjątkowym, była wszędzie tam, gdzie odbywało się jakieś wydarzenie w Pruszkowie, bo kochała to miasto i służyła temu miastu, tak – służyła przez całe życie.

Była działaczką opozycji antykomunistycznej, współzałożycielką Komitetu Obywatelskiego „Solidarność” w Pruszkowie, a także radną Pruszkowa przez dwie kadencje. Otrzymała od Prezydenta miasta wyróżnienie – statuetkę URBS NOVA, a w 2018 roku została Honorowym Obywatelem Miasta Pruszkowa.

     Życzliwa dla ludzi pracowała w wielu organizacjach społecznych wnosząc do każdej z nich nowe pomysły na lepsze, bardziej owocne działanie.

     Ulubioną szkołą Ireny było nasze Liceum Ogólnokształcące im. Tomasza Zana, którego była uczennicą  i przez wiele lat wykładała w nim historii. Za długoletnią pracę pedagogiczną otrzymała złoty Krzyż Zasługi, Medal Komisji Edukacji Narodowej, a także Srebrny i Złoty Medal Zasłużony Działacz Kultury. Kiedy w 1984 roku powstawało Towarzystwo Absolwentów, Wychowanków i Przyjaciół Gimnazjum i Liceum im. T. Zana w Pruszkowie oczywiście wśród jego założycieli nie mogło zabraknąć Ireny. Od początku istnienia Towarzystwa była członkiem zarządu, później przez kilka kadencji jego prezesem.

     Otrzymała ustanowiony przez Towarzystwo Absolwentów  Medal  ZASŁUŻONY DLA SPOŁECZNOŚCI LICEUM OGÓLNOKSZTAŁCĄCEGO TOMASZA ZANA.

     Ale najważniejszą dla Ireny organizacją, dla której czyniła najwięcej starań było założone w 1970 roku Pruszkowskie Towarzystwo Kulturalno – Naukowe. Była jego prezesem od 2000 roku i pełniła tę funkcję do końca życia. Działalność tego Towarzystwa można określić, że jest ono dla Pruszkowa i Pruszkowiaków. Wydawany przez tę organizację dwa razy w roku Przegląd Pruszkowski to skarbnica wiedzy o historii miasta, jego mieszkańcach, bohaterach wojennych, ludziach kultury i nauki, o osobach zasłużonych dla Pruszkowa. Ta publikacja ukazująca się dwa razy w roku rozprowadzana bezpłatnie jest dostępna dla wszystkich mieszkańców naszego miasta. Otrzymuje ją Starostwo Powiatowe, Urząd Miasta, pruszkowskie szkoły, Biblioteka Powiatowa, muzeum Dulag 121 i Muzeum Starożytnego Hutnictwa,  parafie pruszkowskich kościołów, a także jest dostarczana do Muzeum Historycznego m.st. Warszawy, do sióstr zakonnych w Niepokalanowie.

     Od dzieciństwa zafascynowana harcerstwem zorganizowała Koło Młodych Przyjaciół PTK-N, przy którym powstała 41. Pruszkowska Drużyna Harcerska „Sokół”. Opiekę nad nią sprawowała właśnie Irena Horban, Jej podopiecznym był też Szczep Harcerskich Drużyn Sokolich. To dzięki doskonałej współpracy z harcerzami mogły odbyć się wycieczki PTK-N do Lwowa, Wilna, na Białoruś. W uznaniu zasług otrzymała druhna Irena Srebrną Honorową Odznakę Przyjaciół Harcerstwa.

     Wielką zasługą Ireny jest opracowanie II wydania albumu „Miejsca Pamięci w Pruszkowie”. Jest to dokument historyczny przedstawiający szczegółowy opis zabytków Pruszkowa i sylwetki zasłużonych Pruszkowiaków uhonorowanych tablicami pamiątkowymi rozmieszczonymi w różnych miejscach miasta. Szczegółowy opis przedstawianego obiektu, rzetelny przekaz ludzkich dokonań, barwne zdjęcia i profesjonalna grafika Jerzego Blancarda stawiają to wydawnictwo na wysokim poziomie dokumentalnym i estetycznym.

     Dziękujemy Ci Irenko za tę niezłomną wolę upamiętnienia naszej historii !

     Pani Irena Horban była też członkiem pruszkowskiego Koła nr 6 Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej, pełniła funkcję sekretarza, odznaczona Medalami „Pro Patria” i „Pro Memoria”.

     Jako urodzona społecznica nie mogła stać biernie podczas II wojny światowej. Niosła wieloraką pomoc rannym w Powstaniu Warszawskim pacjentom pruszkowskiego szpitala a także mieszkańcom Warszawy wygnanym przez Niemców ze stolicy i  osadzonym w obozie przejściowym Dulag 121 w Pruszkowie.

     Dziś trudno pogodzić się z tym, że Ireny nie ma wśród nas – energicznej, ciągle działającej, zapracowanej, ale stale uśmiechniętej. Zostanie w naszej pamięci na długo, bo niewymierna jest pamięć o ludziach nieprzeciętnych, wyjątkowych, którym wiele zawdzięczamy.

 

Barbara Ratyńska

matura 1953

  Sekretarz Zarządu Towarzystwa

Pruszków dnia 24.03.2020r.

W dniu dzisiejszym żegnamy Andrzeja Gmocha, nauczyciela, trenera, człowieka, który całe życie poświęcił wychowaniu dzieci i młodzieży, pracując w szkołach i klubach sportowych naszego miasta i Warszawy.

Po ukończeniu liceum im. Tomasza Zana w Pruszkowie, studiował na AWF w Warszawie uzyskując tytuł magistra wf oraz trenera koszykówki.

Po studiach pracował w szkole podstawowej w Podkowie Leśnej, później w Pruszkowie i Warszawie. Praca jego owocowała licznymi sukcesami, a Jego wychowankowie osiągali wyżyny, nie tylko w sporcie, ale i w życiu prywatnym. Ciepły i serdeczny, skory do żartów i dowcipu, słynny ze swoich kolorowych opowieści.

Zawsze kierował się zasadą – „pierwsi w sporcie i pierwsi w nauce”.

Jako zawodnik i trener dołączył do drużyny koszykarskiej Znicza Pruszków, oraz rozpoczął pracę z młodzieżą pruszkowskich szkół.

W 1953 roku wraz z Pawłem Wiśniowskim założył klub MKS „Ogniwo” Pruszków. W klubie tym działały sekcje koszykówki chłopców i piłki ręcznej. Za Jego sprawą powstała sekcja koszykówki dziewcząt, którą później przekazał trenerowi Ryszardowi Woźniakowi. W roku 1962 prowadzony przez niego zespół chłopców zdobył w Zielonej Górze, wicemistrzostwo Polski juniorów.

Następnym etapem w Jego życiu była praca w Polonii Warszawa, zabrał tam ze sobą swojego najlepszego wychowanka-reprezentanta Polski Andrzeja Nowaka. Tam rozpoczął pracę z grupami młodzieżowymi, a od sezonu 1967/68 został pierwszym trenerem ekstraklasy tego zespołu. Pracę trenerską kontynuował do sezonu 1972/73 zdobywając w roku 1972 – III miejsce i brązowy medal Mistrzostw Polski, a w roku 1969 Puchar Polski, co umożliwiło start w rozgrywkach europejskich – Pucharze Zdobywców Pucharu.
 

Kończąc pracę na ławce trenerskiej, przez okres trzech lat pełnił funkcję szefa wyszkolenia sportowego w w/w klubie.

Po powrocie do Pruszkowa na początku lat 80-tych został Naczelnikiem Wydziału Oświaty w Urzędzie Miejskim. Przez wiele lat organizował sport szkolny na terenie naszego miasta, inicjował budowę obiektów sportowych, wprowadził do szkół obowiązkową naukę pływania, był pomysłodawcą „Sportu w wolne soboty” i wielu jeszcze innych projektów. W 1985 roku przekazał nowo wybudowaną halę sportową na ul. Gomulińskiego do Międzyszkolnego Ośrodka Sportowego.

W miarę możliwości zwiększał ilość godzin wf do 3 – 4 tygodniowo. Wraz z trenerem Jerzym Kwasiborskim prowadził kursy instruktorskie w Pruszkowie, Warszawie i wielu miastach Polski.

Po przejściu na zasłużoną emeryturę, wspierał nas – młodszych trenerów swoim doświadczeniem i radą. Potrafił zawsze znaleźć czas dla każdego kto prosił o wsparcie lub pomoc. W ciepłych słowach, niekiedy żartem przekazywał swoje cenne uwagi i spostrzeżenia, z których mogliśmy korzystać wielokrotnie, za co jesteśmy dzisiaj bardzo wdzięczni.

Dziękujemy Ci za Twoją obecność, działalność i dobro jakie od Ciebie doświadczyliśmy. Pozostaniesz w naszych myślach i sercach na zawsze. Spoczywaj w pokoju…

Andrzej „Bill” Nowak

Jerzy Kwasiborski

Tak niedawno, bo 25 października 2019 roku, byłem z wizytą u pana Andrzeja Gmocha z okazji obchodów XXXV – lecia Towarzystwa Absolwentów, Wychowanków i Przyjaciół Liceum im. T. Zana w Pruszkowie.

Razem z Prezesem Cezarym Grzelakiem miałem przyjemność  wręczyć Panu Andrzejowi medal „ Zasłużony dla Środowiska Zaniaków”.  

Nestor Towarzystwa, jeden z jego założycieli, był bardzo wzruszony tym wyróżnieniem. Jednak na jego twarzy było widać oznaki nieuleczalnej choroby z jaką musiał walczyć.

 Dzisiaj, 17 marca 2020 roku, po pięciu miesiącach od naszej wizyty, Pan Andrzej odszedł na wieczny spoczynek. Tej ostatniej walki nie zdołał wygrać, nie mógł się jej przeciwstawić. Wielki smutek zapanował w moim sercu oraz w sercach tych, z którymi współpracował.

Pan Andrzej był moim mentorem, przyjacielem,  wychowawcą i wzorem do naśladowania. W koszykówce nauczył mnie prawie wszystkiego, interesował się również moją edukacją i wychowaniem, doradzał w podejmowaniu rozważnych, życiowych decyzji. W 1967 roku on i jego małżonka byli świadkami na moim ślubie, z Barbarą – moją żoną.

W czasie swojej pracy trenerskiej wychował wielu zawodników, kontynuujących jego pasję – koszykówkę i motto życiowe – dążyć do doskonałości.

Jest we mnie wielki żal, że odszedł tak szybko.

Żegnaj mój Profesorze,  żegnaj „Panie magistrze”. Pozostaniesz w moim sercu na zawsze.

Twój wychowanek, wdzięczny za wszystko,  Andrzej Nowak – „Bill”

Uroczystości pogrzebowe śp. Andrzeja Gmocha odbędą się w dn. 24 marca br. (wtorek) o godz. 11.00 w kościele Matki Boskiej Nieustającej Pomocy. Po mszy odprowadzenie na cmentarz pruszkowski (obok).

Harcerz, Zaniak, architekt. Urodzony w 1931 roku w Pruszkowie, aresztowany w 1953 r., więziony do 1955 r. w Pałacu Mostowskich, na Rakowieckiej i w Rawiczu. Pracował w biurze projektów w Warszawie, publikował swoje wspomnienia w prasie codziennej i periodycznej. Od 8 grudnia 2012 roku był członkiem Stowarzyszenia Pisarzy Polskich. Jego debiutem literackim była książka „Znakiem tego oskarżony” (Świat Książki, 2008). Pruszkowska Książnica wydała „Lata prawie bezgrzeszne” (I wyd. 2009, II wyd. 2014, III wyd. 2017), „Obrazki, przeważnie miniatury” (2011), „Migawki, zdarzenia et cetera…” (2012), „Kram rozlicznego gatunku” (2014), „Pruszków dawno temu” (I wyd. 2016, II wyd. 2018), „Scribo, ergo sum… (2018) oraz „Znakiem tego oskarżony” (II wyd. 2019 r.). Tadeusz Hubert Jakubowski był także współautorem (razem z Jerzym Kazimierzem Blancardem) albumu „Pruszków piórkiem i piórem” (2015) oraz autorem książki „Samochody i rajdy w II Rzeczypospolitej –  mojej Polsce ( 2019).

Za działalność pisarską uhonorowany „Odznaką Honorową im. Krystyny Krahelskiej – Pamięci Powstania Warszawskiego” przez Towarzystwo Przyjaciół Warszawy, medalem „Pro Patria” przez Urząd do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, statuetką „Urbs Nova” – nagrodą Prezydenta Miasta Pruszkowa w kategorii Kultura, medalem pamiątkowym „Pro Masovia” przez Marszałka Województwa Mazowieckiego oraz Medalem Stulecia Odzyskania Niepodległości przez Prezesa Rady Ministrów.  Za aktywną pracę społeczną w Stowarzyszeniu Architektów Polskich w Komisji Pomocy Koleżeńskiej uhonorowany został Brązową, Srebrną i Złotą Odznaką SARP.

W setną rocznicę odzyskania przez Polskę Niepodległości w uznaniu zasług dla Miasta Pruszkowa Prezydent Miasta Pruszkowa i Przewodniczący Rady Miasta nadali mu tytuł Honorowego Obywatela Pruszkowa.

A wszystko dla Tadeusza zaczynało się od ulicy Topolowej – najpiękniejszej ulicy Pruszkowa, Polski, świata…

 

                                                           Książnica Pruszkowska i Przyjaciele

Strona 100 lecia Zana

Logo 100 lecia

Strona Liceum

Logo Towarzystwa

Współpraca

Zapraszamy do współpracy

Koleżanki i Koledzy Aby stać się członkiem Towarzystwa wystarczy po zapoznaniu się ze statutem wypełnić deklaracje członkowską i wysłać ją na adres korespondencyjny podany w zakładce kontakt z nami. Składka członkowska wynosi 50 złotych rocznie.

Kontakt

Niezbędne linki

Dokumenty