Aktualności

25 października o godz. 13:00 spotykamy się w Szkole, aby świętować 35 lecie naszego Towarzystwa. Na uroczystość zapraszamy absolwentów, wychowanków i przyjaciół Gimnazjum i Liceum Ogólnokształcącego im. Tomasza Zana w Pruszkowie.

Powołanie Towarzystwa w okresie trudnym dla organizacji samorządnych oraz jego funkcjonowanie przez 35 lat to naprawdę duże osiągnięcie. O sukcesach Towarzystwa wspominaliśmy już we wcześniejszych wpisach na stronie i pewnie będziemy jeszcze o tym mówić. Jednak w programie Uroczystości nacisk chcemy położyć nie tylko na osiągnięcia Towarzystwa, ale również na działanie z „potrzeby serca”. Taką potrzebę działania z „potrzeby serca” według zasad etycznych i moralnych przekazali nam nasi profesorowie, którą teraz my chcemy przekazać przyszłym absolwentom uczestnikom tej uroczystości. Chcemy pokazać, że warto angażować się w działanie na rzecz środowiska-dobra wspólnego w klauzuli ” non profit” – wolontariatu, mając na uwadze przeszłość (historia, tradycja) i przyszłość.

Program

Dyrektor Szkoły Ewa Król i Prezes Towarzystwa Cezary Grzelak

  • Narodziny, dojrzewanie i perspektywy Towarzystwa.

Współzałożyciel Towarzystwa Irena Horban

  • Wpływ Towarzystwa i innych NGO na rozwój społeczeństwa obywatelskiego.

Starosta Krzysztof Rymuza

Prezydent Paweł Makuch

  • Towarzystwo – Szkoła; wzajemne relacje.

Dyrektor Szkoły Ewa Król

  • Rola stowarzyszeń i wolontariatu w rozwoju osobowości i postaw moralnych, upowszechnianiu tradycji narodowej, pielęgnowaniu polskości oraz rozwoju świadomości narodowej, obywatelskiej i kulturowej, w ocenie młodzieży LO im. T. Zana w Pruszkowie.

Przedstawiciele uczniów

  • Wyróżnienie medalami i dyplomami osób zasłużonych dla Środowiska Zaniaków.
  • Część artystyczna

Uczniowie Szkoły

  • Rozmowy, wspomnienia, wymiana doświadczeń

 

W dniu 18 sierpnia zmarł Antoni Kacper Kwasiborski urodzony w 1943 roku. Absolwent naszego Liceum Ogólnokształcącego im. Tomasza Zana w Pruszkowie, matura rocznik 1960. Wychowawcą Antoniego Kacpra Kwasiborskiego był Tadeusz Gralewicz. Antoni Kacper Kwasiborski ukończył SGPIS w 1966 roku. Zostaje na uczelni jako asystent, potem starszy asystent adiunkt . Zdobył dyplom biegłego rewidenta i zostaje dyrektorem wydziału kontroli. Potem pełni funkcję szefa Zarządu Głównego Biegłych Rewidentów. Nieprzerwanie wykłada na uczelni. W okresie liceum rozpoczął treningi koszykówki reprezentując naszą szkołę oraz klub Iskra Maks Grodzisk Mazowiecki i MKS Pruszków. Koledzy obdarzają go zaufaniem i pełni funkcję kapitana zespołu. Wspaniały kolega i przyjaciel kolegów z drużyny. Dobry człowiek. 
 
„ZANIACY”
 
PS. Pogrzeb odbędzie się 23 sierpnia br. o godz 12:00 w Kościele Św. Kazimierza w Pruszkowie. 

08.06.2019 Panna Andzia-pardon-Ela Marciniak miała wolne i zamiast na bal na chłodnej wybrała się na Piknik do Zana. Ela to wspaniała Zaniaczka, znakomita artystka i cały czas cudowna dziewczyna. Kostiumem gestem rekwizytem tańcem i szelmowskim uśmiechem młodych i starych (zwłaszcza tych drugich) przeniosła Nas w atmosferę międzywojnia w Warszawie. Bardzo ci Elu dziękujemy i mocno Ciebie Elu całujemy. 

ZANIACZKI i ZANIACY

P.s. Cały Piknik był cudowny. Za wspaniałą atmosferę wszystkim uczestnikom i organizatorom należą się ogromne brawa.                                                                                                                                                                                                      TADEUSZ HUBERT JAKUBOWSKI
(matura 1950)

 Z inicjatywy Towarzystwa Absolwentów, Wychowanków i Przyjaciół Gimnazjum i Liceum Ogólnokształcącego im. Tomasza Zana w Pruszkowie, odbył się w dniu 5.06.2019r, Konkurs Twórczości Literacko- Poetyckiej oraz Wokalno- Recytatorskiej pn.”Tu w Zanie zaczynał Wojciech Młynarski’. Inicjatywa ważna i szlachetna, dla wszystkich, którym wciąż jest bliski sercu świat poezji, metafor i wartości humanistycznych, a szczególnie dla dużej grupy Zaniaków, którzy stali się orędownikami twórczości Wojciecha Młynarskiego, czując się jednocześnie Jego dumnymi i wdzięcznymi dłużnikami. Z tego powodu, pomysłodawcom konkursu przyświecał jasny i czytelny cel: popularyzować i promować twórczość wspaniałego kolegi – bacznego obserwatora, który konsekwentnie nie ustawał w komentowaniu naszej, polskiej rzeczywistości. Niezmiennie zdumiewa i porusza ponadczasowość i uniwersalizm Jego utworów a wysmakowane słownictwo, kierowane do każdego z nas oraz tematyczna różnorodność spraw zmieniającego się świata, pozwala na określenie Go mianem ”Kronikarza Epoki”. 

Nieocenione jest miejsce Wojciecha Młynarskiego w kulturze polskiej, a uświadamianie tego faktu kolejnym, młodym pokoleniom Polaków, jest naszym przywilejem i miłym obowiązkiem. Z radością wyrażam swój podziw i uznanie dla uczestników w/w konkursu, którzy odważyli się zmierzyć z Jego tekstami, biorąc na warsztat wybrane wiersze czy piosenki literackie. 

Najserdeczniej gratuluję, wszystkim nagrodzonym Laureatom!!! 

Moja fascynacja twórczością Młynarskiego trwa nieprzerwanie od wielu lat, dlatego też czuję się zaszczycona i wdzięczna Zarządowi Towarzystwa za zaproszenie mnie do realizowanego projektu, umożliwiając mojej osobie przewodzenie szanownemu Jury. Dziękuję!! Wierzę, że Pan Wojciech, poprzez wykorzystanie całej siły swojego talentu, stanie się dla wielu autorytetem w posługiwaniu się pięknym słowem i puentą oraz inspirującym Brylantem, pełnym, tylko dobrych nadziei. 

„Jeszcze w zielone gramy, jeszcze nie umieramy, jeszcze się spełnią nasze piękne dni, marzenia, plany….”, – dlatego, nieprzerwanie – „Róbmy swoje, póki jeszcze ciut się chce, bo drobiazgów parę się uchowa – kultura, sztuka, wolność słowa – róbmy swoje, może to coś da?!”, czego z serca Państwu i sobie życzę. 

Ewa Sowa 

Z niecierpliwością czekałam na ostatni punkt piknikowego programu, czyli na koncert  zespołu Janka Młynarskiego. Sala była nabita. Kapela zaczęła grać – melodie i słowa piosenek znali wszyscy; śpiewaliśmy je przecież przy ogniskach na obozach wędrownych, na spływach kajakowych. Ale nie tylko dobór repertuaru to sprawił, że natychmiast zapanowała atmosfera szczególnej swobody  – takiej bez konwenansów, takiej, że dwoje szkrabów zaczęło pląsać, a raczej podskakiwać w rytm i turlać się przed orkiestrą.  

Pierwszy raz słuchałam Janka Młynarskiego na żywo i jestem zdania, że nagrania nie oddają nastroju, jaki wprowadza, sam zapowiadając,  potem śpiewając. Występ był znakomicie przygotowany równie pod względem akustycznym. Piszę o tym, ponieważ często się zdarza, że niewłaściwie  ustawiona aparatura nagłaśniająca  powoduje zlepienie dźwięków, które do słuchacza docierają jak strumień lawy. A tu –  słyszałam każdy instrument, każde słowo tekstu i każdą nutkę. Słuchałam z przyjemnością, bo ożyły stare teksty, obudziły się melodie – była nostalgia, był żart, były cienkie, lecz czytelne aluzje.

W pewnej chwili nie tylko szkraby, porwane muzyką, hasały, lecz  cała widownia zaczęła śpiewać, złożono ostatnie rzędy krzeseł, aby zrobić miejsce to tańca.

Było po prostu cudnie.

Pamiętam, ze w starym budynku szkoły w sali gimnastycznej, zwanej Olimpem, z powodu zdobiących ją fresków o tematyce mitologicznej, stał fortepian. Podczas przerwy śniadaniowej Wojtek Młynarski siadał do instrumentu i zaczynał grać, podając rytm:

– Dżez baburiba…

Podchwytywaliśmy, odpowiadając echem:

– Dżez baburiba…

I tańczyliśmy aż do dzwonka wzywającego na lekcję.

Jak widać – tradycja przechodzi z pokolenia na pokolenie.

Barbara Walicka

Logo Towarzystwa

Współpraca

Zapraszamy do współpracy

Koleżanki i Koledzy Aby stać się członkiem Towarzystwa wystarczy po zapoznaniu się ze statutem wypełnić deklaracje członkowską i wysłać ją na adres korespondencyjny podany w zakładce kontakt z nami. Składka członkowska wynosi 50 złotych rocznie.

Kontakt

Niezbędne linki

Dokumenty